Biogradska Gora: spacer po pierwotnym lesie

Dlaczego Biogradska Gora jest wyjątkowa?

Biogradska Gora to jeden z trzech ostatnich dużych obszarów pierwotnego lasu mieszanego w Europie. Jego centralna część, około 1600 hektarów, nigdy nie była wykorzystywana do komercyjnej wycinki, a niektóre buki i jodły mają co najmniej 500 lat. Czarnogóra ustanowiła park już w 1952 roku, dzięki czemu należy do najstarszych terenów chronionych na Bałkanach.

Cały park zajmuje około 5400 hektarów wokół Biogradsko Jezero, polodowcowego jeziora na wysokości 1094 m. W górach Bjelasica znajduje się jeszcze dziewięć jezior polodowcowych. Występuje tu 86 gatunków drzew, 150 gatunków ptaków, a w wodach żyją pstrągi.

Końcowy dojazd do parku jest miejscami łatany i dziurawy, dlatego turyści często wybierają SUV-a z większym prześwitem zamiast najniżej zawieszonego hatchbacka.

Początki: królewskie tereny łowieckie

Las przetrwał bez wycinki dzięki królowi Nikoli I Petroviciowi, który w 1878 roku ogłosił ziemie wokół Jeziora Biogradskiego królewskimi terenami łowieckimi. Przez niemal stulecie obowiązywał zakaz wyrębu. Utworzenie parku narodowego w 1952 roku utrwaliło skutki królewskiego dekretu.

Dojazd z Podgoricy

To około 90 km z Podgoricy drogą E65 przez Kolašin; zaplanuj dwie godziny. Jedź E65 na północ przez kanion Moračy (warto zatrzymać się przy XIII-wiecznym klasztorze) do Kolašina. Stamtąd do wejścia do parku jedzie się jeszcze 15-20 minut przez Poda. Oznakowanie jest czytelne.

Ostatni odcinek prowadzi wąską asfaltową drogą. Po przekroczeniu granicy parku jedź do głównego parkingu przy centrum dla odwiedzających nad jeziorem.

Jeśli chcesz włączyć las w dłuższą pętlę na północ, łatwo połączysz go z innymi trasami samochodowymi z Podgoricy, z których większość prowadzi tą samą drogą aż do Mojkovaca.

Łatwa trasa: pętla wokół Jeziora Biogradskiego

Płaska pętla o długości 3,5 km wokół jeziora jest dostępna pieszo na całej długości. Spokojny spacer zajmuje około godziny, dłużej z przerwami na zdjęcia. Nadaje się dla osób w każdym wieku, a wózek dziecięcy poradzi sobie na większości trasy. Są kładki, leśne ścieżki i niewielkie mostki. Wczesnym rankiem lub wieczorem często można zobaczyć jelenie. W centrum dla odwiedzających sprawdź dostępność łódek wiosłowych, aktualną stawkę godzinową i warunki wypożyczenia.

Dłuższe szlaki dla osób z dobrą kondycją

W parku wyznaczono łącznie 49 tras, z czego 14 sklasyfikowano jako łatwe. Oto kilka propozycji:

• Jezioro Biogradskie do szczytu Bendovac: 3-4 godziny w obie strony. Stałe podejście przez las bukowy kończy się na pastwisku. Trudność umiarkowana.
• Pętla Eko-Katun Vranjak do Pešića Jezero: 16,4 km, około 5 godzin. Dłuższa trasa zaczyna się powyżej głównego jeziora i prowadzi do tradycyjnej górskiej osady pasterskiej (katun) oraz wyżej położonego jeziora polodowcowego. Sklasyfikowana jako trudna. To jedna z charakterystycznych długich tras parku.
• Szczyt Troglav (2072 m): całodniowa wyprawa dla doświadczonych turystów. Końcowe podejście jest strome i odsłonięte ponad granicą lasu.

Eko-katuni: tradycyjne osady pasterskie

Na letnich pastwiskach w parku wciąż funkcjonuje system katunów: górskich gospodarstw mlecznych, do których pasterze przenoszą stada na sezon wypasu. Najłatwiej dostępny jest Vranjak, około 45 minut podejścia od jeziora. Można tam kupić świeży ser, kwaśne mleko, a czasem obiad. Płatność wyłącznie gotówką, najlepiej drobnymi.

Co warto wiedzieć przed wizytą?

• Wstęp do parku: Przed wizytą potwierdź w parku aktualną cenę wstępu i ewentualną opłatę za parking.
• Mapa: weź mapę parku przy kasie wejściowej. W lesie zanika zasięg telefonu.
• Sezon: maj-październik na piesze wędrówki. Zimą w wyższej części parku zalega dużo śniegu i większość szlaków jest niedostępna bez odpowiedniego wyposażenia.
• Zwierzęta: w parku żyją niedźwiedzie. Ataki są niezwykle rzadkie, ale podczas samotnej wędrówki warto dawać znać o swojej obecności głosem.
• Kąpiel: woda w jeziorze jest zimna przez cały rok, latem ma 15-18°C. Niektórzy mieszkańcy mimo to się kąpią.
• Jedzenie: restauracja Biogradsko Jezero nad jeziorem podaje pstrągi i tradycyjne dania. Na lepszy posiłek zatrzymaj się w Kolašinie w drodze powrotnej.

Stan drogi i parking nad jeziorem

Do zjazdu z głównej trasy droga jest prosta. Ostatnie kilometry do jeziora wyglądają inaczej: wąski podjazd z łatanym asfaltem, uszkodzonymi krawędziami i miejscowymi dziurami oraz kilka nieprzejrzystych zakrętów, gdzie przy spotkaniu auta z naprzeciwka trzeba cofnąć do mijanki. Wymaga to raczej wolnej jazdy niż szczególnych umiejętności. Zaparkuj na wyznaczonym miejscu przy jeziorze i dalej idź pieszo. W letnie weekendy parking zapełnia się przed południem, więc przyjedź wcześnie. Zatankuj w Kolašinie lub Mojkovacu, ponieważ w parku nie ma stacji. Od grudnia do marca śnieg może zamknąć dojazd; najlepsze warunki na szlakach są od maja do października. Krótki rozstaw osi pomaga bardziej niż duży rozmiar auta, bo mijanki są ciasne.

Z czym połączyć wycieczkę

Połącz Biogradską Gorę z naszą trasą przez kanion Moračy. Przejedziesz przez kanion w obie strony, tworząc pełny plan na cały dzień.